اسفند لعنتی...

روز مادره و من ندارمت مامان... اینقد استوری های دوستام و فک و فامیل و غریبه رو دیدم که کنار مادرشونن و شادن و یریز گریه کردم.داداش امیرم دیشب زنگ زد خیلییییی حالش گرفته بود واسه نداشتنت....چرا داغت کمتر نمیشه مامان چرا میگن خاک سرده پس دارم دیوونه میشم از دلتنگی اسفند لعنتی......

الان ساعت پنج بعدازظهره دوشنبس...تو خونه خودمونیم(عمو محمد )دلم گرفته خستم و درد دارم.با عشقمم الکی الکی بحثم شد اومدم تواتاق تنها نشستم دلم خیلیییی گرفته از خانوادش ازحرفاشون از رفتارشون و دارم روی سر عشقم خالی میکنم عصبانیتمو همه چی داره خیلی تند پیش میره خیلییی تند برای ۱۳ آبان وقت تالار گرفتن.فکر نمیکردم برای روز اومدن عروسیم اصلا ذوق و شوقی نداشته باشملحظه لحظه نبود مامانم رو کنارم حس میکنم و هی میگم کاش بود....دلتنگی و تنهایی و دلگیری یه طرف بدتر از همه این منو اذیت میکنه که اصلاا نمیخوام دیگ تو این رابطه بمونم الانم مجبور شدم بخاطر خانوادم بخاطر عشقم بخاطر حرف مردم اسفند لعنتی......

خیلی حالم بده بغض داره خفم میکنه و دقیقا نمیدونم چرا...وقتی یذره بخودم میام و میگم چته دختر ؟ جواب مشخصی واسش ندارم اما هزار و یک دلیل ریز و درشت تو سرم میادخیلی تنهام... خیلی خستم و نمیدونم به چی یا کی پناه ببرم اسفند لعنتی......